Jacek Snopkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacek Snopkiewicz
Ilustracja
Jacek Snopkiewicz w programie
Andrzeja Tadeusza Kijowskiego w NTW (1994)
Data i miejsce urodzenia 6 listopada 1942
Warszawa
Zawód dziennikarz, publicysta
Alma Mater Szkoła Główna Planowania i Statystyki
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Jacek Snopkiewicz (ur. 6 listopada 1942 w Warszawie[1]) – polski dziennikarz, publicysta i scenarzysta telewizyjny. Przez wiele lat związany z TVP, były redaktor naczelny telewizyjnych Wiadomości i rzecznik prasowy TVP, członek rady programowej Polskiej Agencji Prasowej i dyrektor artystyczny toruńskiego Festiwalu Sztuki Faktu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1965 ukończył studia na Wydziale Ekonomiki Produkcji Szkoły Głównej Planowania i Statystyki, a w 1967 studium dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim[2][3]. W 1960 zatrudniony w przedsiębiorstwie przemysłowym, po studiach w 1967 został dziennikarzem czasopisma młodzieżowego – „Magazynu Turystycznego Światowid”. Od 1972 związany zawodowo z TVP, pracując przy programach publicystycznych i kulturalnych[2]. Od 1980 do 1982 prowadził Zespół Reporterów i Dokumentalistów „Fakt”[2][4]. Należał do PZPR, w latach 1980–1981 organizował w ramach partii tzw. struktury poziome, opozycyjne wobec aparatu partyjnego[5]. Jako ich przedstawiciel został delegatem na IX nadzwyczajny zjazd PZPR w 1981[5][3].

Po wprowadzeniu stanu wojennego został „negatywnie zweryfikowany”, relegowany z partii i – jako jeden z 513 dziennikarzy – zwolniony z pracy[5][6][7]. By się utrzymać, został dyplomowanym pszczelarzem i założył własną pasiekę[4]. W połowie lat 80. przebywał w Stanach Zjednoczonych. Później był m.in. reporterem pisma „Strażak” i kierownikiem działu w wydawnictwie „Iskry”[2]. W latach 80. działał w nielegalnym Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich, wchodząc w skład jego zarządu[8]. Podczas obrad Okrągłego Stołu był jednym z ekspertów strony opozycyjnej pracujących w podgrupie do spraw środków masowego przekazu[9].

7 listopada 1989 objął stanowisko pierwszego redaktora naczelnego i dyrektora programowego Wiadomości, nowego serwisu informacyjnego TVP1[4][10][11]. Programem tym zarządzał do 1991. Później był kolejno m.in. redaktorem naczelnym „Kuriera Polskiego”, kierownikiem działu reportażu w „Nowej Europie” oraz doradcą prezesa w Interpresse. Po kilku latach powrócił do pracy w TVP – w 1994 został dyrektorem Ośrodka Szkolenia i Analiz Programowych[2]. W okresie prezesury Ryszarda Miazka i Roberta Kwiatkowskiego (1996–1997) kierował Telewizyjną Agencją Informacyjną[2][12], był też rzecznikiem TVP za prezesury Roberta Kwiatkowskiego i Jana Dworaka[5][13]. Od 2000[2] do odejścia z Telewizji Polskiej był dyrektorem Akademii Telewizyjnej. Został następnie pracownikiem Teatru Polskiego Radia i wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi[4]. W październiku 2009 p.o. prezesa zarządu TVP Bogusław Szwedo mianował go zastępcą szefa Agencji Informacji oraz redaktorem naczelnym kanału informacyjnego TVP Info[13]. W marcu 2010 został dyrektorem nowo utworzonego Ośrodka Programów Regionalnych[4], następnie zaś dyrektorem biura koordynacji programowej TVP. Później był wicedyrektorem TVP2 ds. publicystyki. Od 2013 do 2016 był ponownie dyrektorem Akademii Telewizyjnej.

Napisał sztukę telewizyjną Czerwone morze, jest autorem i współautorem scenariuszy oraz książek dokumentalnych (w tym Zbrodnia – sprawa generała Fieldorfa Nila i Ludzi bezpieki), a także zbioru reportaży Człowiek w bramie[4].

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim (1998)[14] i Krzyżem Oficerskim (2013)[15] Orderu Odrodzenia Polski. W 2011 otrzymał honorowego Wielkiego Splendora (za łączenie historii ze współczesnością w swoich audycjach)[16]. Wyróżniony m.in. „Złotym Ekranem” za program reporterski Blisko i daleko[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Snopkiewicz w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2015-04-04].
  2. a b c d e f g Who is who w Polsce. Wyd. 1. Zug: Hübners blaues Who is who, 2002, s. 1795. ISBN 3-7290-0034-9.
  3. a b Lidia Becela: Kto jest kim w Polsce: informator biograficzny. Wyd. 1. Warszawa: Interpress, 1984, s. 891. ISBN 978-83-223-2073-0. [dostęp 2015-07-20].
  4. a b c d e f g Jacek Snopkiewicz dyrektorem Ośrodka Programów Regionalnych (TVP Info). tvp.pl, 5 marca 2010. [dostęp 2015-04-04].
  5. a b c d Witold Bereś: Czwarta władza: najważniejsze wydarzenia medialne III RP. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2000, s. 72. ISBN 978-83-7255-415-4. [dostęp 2015-07-20].
  6. Maciej Łukasiewicz: Weryfikacja: z notatnika stanu wojennego 1981–1982. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MOST, 1994, s. 310, 375. ISBN 978-83-85611-17-2. [dostęp 2015-07-20].
  7. Weryfikacja dziennikarzy – aktualizacja video. sdp.pl. [dostęp 2015-07-20].
  8. Jacek Snopkiewicz: IV RP w praktyce dziennikarskiej. studioopinii.pl, 14 października 2013. [dostęp 2015-04-04].
  9. Barbara Rogalska: Weryfikacja. mazowsze.pl, grudzień 2004. [dostęp 2015-07-20].
  10. Ogniem i mieczem wypalimy komentarze. „Gazeta Wyborcza”. nr 130, s. 1, 8 listopada 1989. Warszawa: Agora. [dostęp 2015-07-20]. 
  11. Andrzej Drawicz: Wczasy pod lufą. Warszawa: Philip Wilson, 1997, s. 139–142. ISBN 978-83-85840-88-6. [dostęp 2015-07-20].
  12. Rozdział XIV: Snopkiewicz albo Fala. W: Andrzej Tadeusz Kijowski: Opis obyczajów w 15-leciu międzysojuszniczym 1989–2004. T. II: A Teraz Konkretnie. Warszawa: Wydawnictwo AnTraKt, 2010, s. 121–126. ISBN 978-83-923292-7-5.
  13. a b Snopkiewicz szefem TVP Info. rp.pl, 16 października 2009. [dostęp 2015-04-04].
  14. M.P. z 1999 r. nr 5, poz. 55
  15. M.P. z 2014 r. poz. 385
  16. Wielki Splendor dla Talara. polskieradio.pl, 5 grudnia 2011. [dostęp 2015-04-04].