To jest dobry artykuł

Kodeks 0177

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kodeks 0177
Ilustracja
Tekst koptyjski (Łk 1,59-73)
Data powstania X wiek
Rodzaj Kodeks majuskułowy
Numer 0177
Zawartość Ewangelia Łukasza
Język grecko-koptyjski
Rozmiary 36 × 27,5 cm
Typ tekstu tekst aleksandryjski
Kategoria II
Miejsce przechowywania Austriacka Biblioteka Narodowa

Kodeks 0177 (Gregory-Aland no. 0177)[1][2] – dwujęzyczny grecko-koptyjski kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na X wiek. Przechowywany jest w Wiedniu. Do naszych czasów zachowała się jedna karta kodeksu. Tekst grecki zawiera liczne błędy gramatyczne wynikające z nieznajomości języka greckiego przez skrybę. Tekst fragmentu jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Do dnia dzisiejszego zachowała się jedna karta kodeksu, z tekstem Ewangelii Łukasza 1,73-2,7 (tekst grecki); 1,59-73 (tekst koptyjski). Karta kodeksu ma rozmiary 36 na 27,5 cm[3][4][2]. Jasny pergamin barwy kości słoniowej pokrywa ciemne, wyraziste i czytelne pismo, jakkolwiek tekst koptyjski jest wyblakły[5].

Tekst pisany jest dwoma kolumnami na stronę, w 36 linijkach w kolumnie. Jedna strona pisana jest po grecku, druga po koptyjsku[3][4][2]. W tekście greckim kolumna urywa się w miejscu, w którym dziś zaczyna się nowy rozdział[6].

Kształt greckich liter przypomina koptyjską uncjałę, co jest charakterystyczne dla środowiska aleksandryjskiego. Litera phi (φ) ma obwód w kształcie serca, litery pi (π), omega (ω), mi (μ) są szerokie, natomiast litery epsilon (ε), ro (ρ), omikron (ο) – wąskie. Dolne linie dla liter epsilon, mi, omega często są łączone z innymi literami[5]. Skryba dokonał licznych zmian gramatycznych, wiele z nich można uznać za błędy gramatyczne. Błędy w pisowni uzależnione są od wymowy, wśród nich liczną grupę stanowią błędy itacyzmu, wskazują one na brak znajomości języka greckiego ze strony skryby[6].

Nomina sacra (imiona święte) pisane są skrótami. Fragment zawiera następujące skróty: ΚΥ (Pana), ΘΥ (Boga), ΠΝΙ (Duchowi), ΙΗΛ (Izrael), ΥΝ (Syna)[6].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Tekst fragmentu reprezentuje aleksandryjską tradycję tekstualną. Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii II. Fragment zawiera nieco unikalnych wariantów tekstualnych[3]. Większość wariantów jest charakterystyczna dla wczesnych rękopisów[6]. Niektóre z wariantów nie są odnotowywane w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu Nestle-Alanda (np. δικαιοσυνην zamiast δικαιοσυνη w Łk 1,73)[7].

Warianty tekstowe
Łk 1,74 – εχτρων ] των εχτρων ημων[8]
Łk 1,75 – πασαις ταις ημεραις ] πασας τας ημερας[8]
Łk 1,77 – αυτων ] αυτου[8]
Łk 2,2 – Κυρηνιυ ] Κυρ(ε)ινου[9]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Karl Wessely, austriacki paleograf, datował rękopis na VI wiek. Późniejsze badania paleograficzne wskazały na późniejszy wiek (zwłaszcza porównanie z kodeksem 0105)[5]. INTF datuje rękopis na X wiek[4]. Powstał prawdopodobnie w Egipcie. Nieznane jest miejsce, w którym znaleziona została karta rękopisu[5][a].

Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Ernst von Dobschütz, oznaczając go przy pomocy siglum 0177[10]. Cytowany jest w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. W 27 wydaniu Nestle-Alanda (NA27) zaliczony został do grupy rękopisów cytowanych w pierwszej kolejności[11].

Faksymile kodeksu opublikował Karl Wessely w 1911[6]. Grecki tekst fragmentu został ponownie opublikowany przez Stanleya E. Portera oraz Wendy J. Porter w 2008 roku[12].

Rękopis jest przechowywany w Austriackiej Bibliotece Narodowej (Pap. K. 2698) w Wiedniu[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Oznacza to, że fragment został nabyty od handlarza.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kurzgefasste ↓, s. 51.
  2. a b c Kurzgefasste II ↓, s. 35.
  3. a b c Aland i Aland 1995 ↓, s. 124.
  4. a b c d INTF ↓.
  5. a b c d Porter i Porter 2008 ↓, s. 117.
  6. a b c d e Porter i Porter 2008 ↓, s. 118.
  7. Porter i Porter 2008 ↓, s. 122.
  8. a b c NA27 ↓, s. 155.
  9. NA27 ↓, s. 156.
  10. Aland i Aland 1995 ↓, s. 74.
  11. NA27 ↓, s. 17*.
  12. Porter i Porter 2008 ↓, s. 118–119, 121.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001. ISBN 978-3-438-05100-4. (gr.) [NA27]
  • K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  • Kurt Aland: Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neuen Testaments. Berlin: Walter de Gruyter & Co, 1963, s. 51.
  • Kurt Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack: Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neuen Testaments. Wyd. 2. Berlin: Walter de Gruyter & Co, 1994, s. 35. ISBN 3-11-011986-2.
  • Walter Till. Papyrussammlung der Nationalbibliothek in Wien: Katalog der Koptischen Bibelstücke. Der Pergamente. „ZNW”. 39, s. 1–56, 1940. 
  • Stanley E. Porter, Wendy J. Porter: New Testament Greek Papyri and Parchments. Berlin – New York: Walter de Gruyter, 2008, s. 117–123. ISBN 978-3-11-020308-0.
  • INTF: Kodeks 0177 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2014-02-12].