Kodeks 0213

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kodeks 0213 (GA)
Ilustracja
Marek 3,2-3
Data powstania V/VI wiek
Rodzaj Kodeks majuskułowy
Numer 0213
Zawartość Ewangelia Marka 3,2-3; 3,4-5
Język grecki
Rozmiary [33 × 23 cm]
Typ tekstu tekst mieszany
Kategoria III
Miejsce przechowywania Austriacka Biblioteka Narodowa

Kodeks 0213 (Gregory-Aland no. 0213) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na V albo VI wiek. Do naszych czasów zachował się fragment jednej karty kodeksu. Jest przechowywany w Wiedniu.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Do dnia dzisiejszego (1995) zachował się fragment jednej karty, z tekstem Ewangelii Marka (3,2-3; 3,4-5)[1]. Oryginalne karty kodeksu miały rozmiar 33 na 23 cm[1], zachowany fragment ma rozmiary 8,8 na 18 cm[2]. Pergamin ma barwę jasno-brunatną, atrament jest ciemniejszy po stronie licowej pergaminu. Atrament w wielu miejscach przeżarł pergamin na wylot, co prawdopodobnie wynika stąd, że zawiera w sobie żelazo[2].

Tekst pisany jest dwoma kolumnami na stronę, w 23 linijkach w kolumnie[1]. Pismo ma późną formę biblijnej majuskuły. Litera gamma, wykorzystywana w kodeksie, może być mylona z jotą, ponieważ górna poprzeczna kreska w gammie jest albo bardzo cienka, albo jej nie ma. Litery ipsylon oraz rho sięgają poniżej linii, zaś omega jest szeroka[2].

Peter Sanz spekulował, że fragment mógł kiedyś należeć do lekcjonarza[2].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Fragment reprezentuje mieszaną tradycję tekstualną. Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii III[1], co oznacza, że jest ważny dla poznania historii tekstu Nowego Testamentu[3].

W Mk 3,2 fragment przekazuje wariant αυτους (ich) zamiast αυτου (jego). Wariant nie jest uwzględniany w krytycznych wydaniach Novum Testamentum Graece Nestle-Alanda[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rękopis datowany jest przez INTF na V lub VI wiek[1][5]. Pasquale Orsini, włoski paleograf, datował na wiek VI[6]. Nieznane jest miejsce pochodzenia rękopisu[2].

Tekst fragmentu opublikował Peter Sanz w 1946[7]. Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Kurt Aland w 1953 roku, oznaczając go przy pomocy siglum 0213[8][9]. Guglielmo Cavallo opublikował facsimile fragmentu w 1967[6].

Rękopis przechowywany jest w Austriackiej Bibliotece Narodowej (Pap. G. 1384) w Wiedniu[1][5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Aland i Aland 1995 ↓, s. 125.
  2. a b c d e Porter i Porter 2008 ↓, s. 102.
  3. Aland i Aland 1995 ↓, s. 106, 159.
  4. Porter i Porter 2008 ↓, s. 104.
  5. a b INTF 0213 ↓.
  6. a b Van Haelst 0388, Nestle-Aland 0213 LDAB
  7. Peter Sanz, Griechische literarische Papyri christlicher Inhalte, Mitteilungen aus der Papyrussammlung der Nationalbibliothek in Wien 4 (Vienna: 1946).
  8. Aland 1963 ↓, s. 10.
  9. Aland i Aland 1995 ↓, s. 74.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Grand Rapids, Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  • K. Aland: Kurzgefasste Liste der griechieschen Handschriften des Neuen Testaments. Wyd. 1. Berlin: Walter de Gruyter, 1963. (niem.)
  • Peter Sanz, Griechische literarische Papyri christlicher Inhalte, Mitteilungen aus der Papyrussammlung der Nationalbibliothek in Wien 4 (Vienna: 1946).
  • New Testament Greek Papyri and Parchments. ed. Stanley E. Porter & Wendy J. Porter. Berlin - New York: Walter de Gruyter, 2008, s. 102–105. ISBN 978-3-11-020308-0. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • INTF: Kodeks 0213 (GA) (niem.). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2014-08-18].